«Θ’ αργήσω» – Το επίσημο βίντεο κλιπ του τραγουδιού (Official Music Video)

Ανεξάρτητη κυκλοφορία, Ιούνιος 2026
Μουσική, ενορχήστρωση: Γιάννης Παντάκης
Ποίηση: Πέτρος Αυγερινός

Τραγούδι: Γιάννης Παντάκης

Οι στίχοι του τραγουδιού αντλούν την έμπνευσή τους από την ανθρώπινη διάσταση της τραγωδίας των Τεμπών, του σιδηροδρομικού δυστυχήματος που συγκλόνισε την ελληνική κοινωνία. Εστιάζουν στις τελευταίες δραματικές στιγμές, όταν κάθε δυνατότητα επιστροφής έχει πλέον εκλείψει και ο χρόνος κυλά αμείλικτα.

Η αφήγηση αποδίδεται μέσα από τη φωνή ενός νέου ανθρώπου, εγκλωβισμένου στο τρένο, ο οποίος, λίγο πριν από το μοιραίο, στρέφεται νοερά προς το πιο αγαπημένο πρόσωπο της ζωής του, τη μητέρα του. Περιγράφει όσα βλέπει και αισθάνεται, ενώ παράλληλα απευθύνει τα δικά του μηνύματα, άλλοτε για να παρηγορήσει και άλλοτε για να εκφράσει τον φόβο, την αγωνία και τον πόνο που βιώνει.

Τη μελοποίηση των στίχων υπογράφει ο Γιάννης Παντάκης, προσεγγίζοντας το έργο με σεβασμό, ενσυναίσθηση και αίσθημα ευθύνης απέναντι στη μνήμη των θυμάτων. Το τραγούδι παραδίδεται στο κοινό ως μια καλλιτεχνική κατάθεση μνήμης και προβληματισμού, με την προσδοκία να συμβάλει στη διατήρηση της συλλογικής μνήμης και να υπενθυμίζει τη διαρκή ανάγκη για ασφάλεια, σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή και δικαιοσύνη.

Παίζουν οι μουσικοί:

• Ιωάννα Μουζάκη (πιάνο)
• Δημήτρης Χριστοδουλόπουλος (ακουστικές κιθάρες, ηλεκτρική κιθάρα – Επιμέλεια)
• Φοίβος Μπόζας (σαξόφωνο, φλάουτο)
• Γιάννης Γρηγορίου (ηλεκτρικό μπάσο)
• Δημήτρης Αντωνιάδης (ντράμς)

Ηχογράφηση, Remixing & Mastering: Studio «Argyriou Recordings (111)» – Τάκης Αργυρίου
Ηχογράφηση φωνής: Studio «Stamiris» – Ζάκυνθος

extra links

• youtube: https://www.youtube.com/ypantakis
• facebook: https://www.facebook.com/yapanta.melodies/

---

Θ’ αργήσω

Οι ράγες τρέχουν μεθυσμένες μα θ’ αργήσω
το δρομολόγιο απόψε είναι μακρύ,
δεν ξέρω ακόμα τι να πάρω τι ν’ αφήσω
να μου έχεις, μάνα, στο κατώφλι το κλειδί.

Όλα χορεύουν σε μια κίνηση ρετρό
σαν επιβάτες σε ταξίδι στο κενό.

Αυτό το τρένο, λένε κάποιοι, δεν θα φτάσει
ο δρόμος χάνεται, στο πουθενά ο σταθμός
σκοτάδι γύρω μου, τα ίχνη μου έχω χάσει
σιωπή που πάγωσε τα χείλη μου ο καιρός

Πάνω ψηλά σωπαίνει το φεγγάρι
κι η νύχτα μοιάζει μαραμένος ουρανός.

Εδώ που είμαι τώρα κάνει κρύο, μάνα
ο αέρας σώνεται και τρέμω σαν φτερό,
σπασμένα χέρια, συντρίμμια, φλόγες μάνα
και δεν προφταίνω όσα έχω να σου πω

Χρόνια και λόγια χάνονται για πάντα
κι εγώ ένα σύνθημα που χάνεται κι αυτό

Σου έχω αφήσει στο προσκέφαλό μου μάνα
ένα κομμάτι ξεχασμένο ουρανό,
τα καλοκαίρια μας, τα όνειρά μου, μάνα
και μια αγκαλιά σ’ ανυπεράσπιστο καιρό

Η ώρα έντεκα και είκοσι οχτώ
δεν έχω άλλο οξυγόνο, σ’ αγαπώ

Η ώρα έντεκα και είκοσι οχτώ
σταμάτησε ο χρόνος μάνα, σ’ αγαπώ

Πέτρος Αυγερινός